Blueberry muffins (Κεκάκια με φρούτα του δάσου)

"When a man is tired of London, he is tired of life; for there is in London all that life can afford." These famous words of Dr Johnson appeared in the Let's Go Europe edition that I bought just before I left New Zealand to do the big OE. Dr Johnson's statement doesn't seem to include women; he is often regarded as a misogynist, but this has been refuted in more modern times, as illustrated by one of his lesser known quotes: "A country gentleman should bring his lady to visit London as soon as he can, that they may have agreeable topics for conversation when they are by themselves." In any case, there always seem to have been more women living in London than men since the seventeenth century at least.

Oh what it is and where it is and why it is, no one knows, but to have said: "I walked on Waterloo Bridge," "I rendezvoused at Charring Cross," "Piccadilly Circus is my playground," to say these things, to have lived these things, to have lived in the great city of London, centre of the world..., to write a casual letter home beginning: "Last night in Trafalgar Square..." (Sam Selvon, 1956, The Lonely Londoners)

The best holidays that I've taken with my family have been in London; my children have seen the marbles Elgin stole more times than the ones he left behind at the Acropolis. The people that make up this magnetic city come from a wide variety of cultural backgrounds. Migration to London is the theme of my favorite book, Small Island by Andrea Levy, which signalled a turning point in my life: after I read it, I was convinced that I could write similar stories to the one I was reading, which is how I started writing this blog. The stories I like to tell are the ones that connect my family to their mother's complicated past. They were not lucky enough to have the opportunity to get to know their New Zealand-linked grandparents. Because my tangible links to my birthplace are quite limited, I hope that these stories will leave behind a legacy for my children, which will explain many of the things that they might not have understood about their upbringing.

If you haven't read Small Island yet and you enjoy reading about migration experiences, then read it soon, and try to see the BBC television adaptation of the novel; I find it difficult to choose between the book and the film, as both are excellent in their own right.

Above right: Braving the cold under the Statue of Eros at Picadilly Circus. Left: A wizard and a witch making their way to Hogwarts from Platform 9 3/4 at Kings Cross Station. Below: Despite the cloudy sky above Trafalgar Square, it was warm enough to take off our coats and run around freely.

*** *** ***

As a youngster, I always had a fascination with the UK. My interest in cooking, as opposed to helping my mother in the kitchen, developed from my avid following of a TV cooking show that I used to watch in NZ. It was presented by none other than the UK's very own Delia Smith, whose style came off to my younger self as very 'sensible'.

It may sound surprising that, after being raised on Greek food for most of my life up till then, I would turn to Delia to show me how to cook. The truth is that my mother did not teach me how to cook. Being a very busy woman all her life, when she cooked the family meals, she didn't like to be pestered in the kitchen. She would ask her children to help her in the kitchen when she needed help; it is these moments that flash in my mind when I am cooking for my own family. Cooking was something my own mother regarded more as instinctive rather than taught, unlike Delia, who was doing exactly the opposite. What I liked about Delia's style was the way she explained everything, literally everything that she did in the kitchen, something that my mother, an experienced home cook, didn't do for me. For example, I'd ask my mother for her recipe for, say, a cake; she'd tell me what ingredients I needed, and that's it: 


"Do you just mix everything altogether, Mum?" I'd ask her.  

"No, of course not!" she'd answer.

That's why I liked Delia. Delia wouldn't have expected me to know what to do with a plain list of ingredients. She would give more precise instructions, something more like this:

"First, put on a clean apron, take a medium-sized bowl out of your cupboard - this one will do (holding it up for her audience to look at) - then crack the eggs, ONE at a time, over the bowl, and drop them in, taking care not to drop any eggshell with it..." Experienced cooks often forget that amateurs need to be told everything. 

I was so enthralled by Delia that I bought Delia Smith's One is Fun! when it first came out after the TV show was screened. Apart from the classic Edmonds Cookbook, every Kiwi's cooking bible for the absolute beginner (few New Zealanders do not own their own copy), this is one of my most well-thumbed books. I'd come home from my classes at university and cook something for myself while my parents were still at work. Then I'd clean up the kitchen, leaving no trace of my passing. The kitchen was still very much my mother's domain, and her cooking dominated. (Left: My edition of Delia's Complete Cookery Course Vol 1-3). Delia's recipes didn't adapt well to my mother's cooking routine. From my parents' point of view, there was a distinct lack of olive oil in the dishes, and it all looked, smelt and tasted so wrong to my parents: currants in the rice, sweets made from bread, moussaka made with lentils instead of mince. They were all unheard-of food combinations in my mother's Cretan kitchen. I didn't have the confidence to share my food in those days; the lack of interest in other people's food on the part of my parents did not help.   A delightful tantalising display of sweets in a Greenwich cake shop: I can name every single one of these cakes, as they are very similar to what was displayed in Wellington cake shops in my youth. Another reason why I was fascinated by Delia was probably the fact that, through her, I found out about what most of my classmates were eating in their homes. Since my mother's cooking could generally be summed up as Greek, I was left with a huge gap in my experience of the food my schoolfriends and colleagues ate, a gap which Delia filled for me. In those days, people still ate according to traditional norms, and Sunday lunch would still consist of things like Yorkshire pudding, jacket potatoes and pot roast. These are the names of dishes that I remember people around me mentioning, none of which we ever had at home, since I had nowhere to try them myself. Delia may be an English cook, but her early recipes are familiar to any old-fashioned (or should I just say old?) Kiwi. Through Delia's cookbooks, I also learnt how to make all my favorite non-Greek sweets, some of which we also ate at home (albeit store-bought ones), because it's very difficult to say no to sweets, whatever their origin: instead of koulourakia, I still prefer gingernuts; as a change from a Greek pita with filo pastry, I like to make buttery pie crusts for a quiche filling; instead of syrup-drenched Greek sweets, I would much rather have a slice of currant loaf (which I dare not make lest I eat it all myself, as no one else in the house likes this kind of cake). One Delia recipe that I began making in Greece since I came to live here (and never made in New Zealand) is orange marmalade, a good way to use up the harvest from our 500 trees. Foreign food presents from friends and readers Despite what is often said about British cuisine (which often reflects people's eating habits rather their ability to cook), some of the greatest comfort foods have their origin in the UK: English breakfast, fish and chips, steak and kidney pie, the Sunday roast, cream tea and trifle are but a few irresistibles the world over. London is also one of the best places on the planet where anyone can sample the food of nearly all the cuisines of the world. And I won't forget what one of my readers once told me: "The worst Chinese take-away in England compares to the best Chinese restaurant I've ever been to in Greece and at a third of the price." We always travel with our kids; they'd never forgive us if they found out that we were having so much fun without them. Here we are at the IMAX 3D-cinema, Science Museum, London. One of the sweets that we couldn't get enough of during our visits to London were muffins. Things are getting better in Greece, with good muffins becoming more and more available, but not in my favorite flavour: blueberry muffins. I haven't seen blueberries available here yet, but even when they do arrive (and they surely will), they are bound to be ridiculously priced, like the imported fresh blackberries (from Mexico) that have made it onto shelves of high-end supermarkets (and I really can't imagine who on earth is buying Mexican blackberries at the price they are being sold). A friend from abroad recently bought me some blueberries as a present when he came to Crete on a visit. I immediately set about making them into some excellent muffins. When I presented them to my children, they bit into them without any hesitation, at least until my son realised that these cupcakes had something in them that looked like chocolate, but it most definitely wasn't chocolate. "Are these sultanas, Mum?" "No, of course not. You know I know you don't like sultanas." "So what are these black things?" "They're chocolate drops." "They don't look like chocolate drops." "They English* chocolate drops. X_____ bought them when he visited us, remember?" "Oh, OK... But next time, Mum, can you make these with Greek chocolate, not English chocolate?" My son's tastebuds are highly culturally attuned. *The blueberries were purchased in London; they were grown in Poland. ©All Rights Reserved/Organically cooked. No part of this blog may be reproduced and/or copied by any means without prior consent from Maria Verivaki.

Leek and mizithra pasties (Καλιτσούνια με πράσα και μυζήθρα)

I recently bought some leeks and hadn't got round to using them. I had been hoping to make a favorite of my own, leek and onion pie, but could never find the appropriate time to make a rich crust, chop up all the vegetables and pre-cook the filling, so the leeks just lay in the fridge getting old, their dark green tops withering away. The idea of the recipe being too avant garde for my family also niggled away at me, which is probably what really stopped me from making the pie. When I finally decided to use the leeks, it was in a recipe I had never made before, devised on the spot and adapted to suit the culinary preferences of my family.
 
I also found some leftover pastry in the fridge from a recent stint of making kalitsounia, a favorite snack in Cretan cooking. Basic flour-and-water pastry (with a pinch of salt and a few tablespoons of olive oil added) keeps for a few days in the fridge as a ball, in a plastic bag with some flour added to keep the pastry from drying out. I decided to make some more kalitsounia, with a leek-based filling, supplemented with some cheese for extra taste.

Then there are the odd-shaped, outgrown, and by now, rather fibrous zucchini, the last of this season's summer garden, which don't look very appetising. There was one sad-looking one in the fridge that was showing signs of neglect (the outer skin begins to brown, although the interior may still be fleshy white). After peeling and grating it, I left it to strain in a colander, and added some of the shreds to my new kalitsounia filling. 

You need:
3 leeks, including the green parts
1 onion
1 cup of grated zucchini, strained of its juices (by salting it, letting it stand in a colander and squeezing the liquids out of it)
150g mizithra (Cretan soft white curd cheese - you can substitute ricotta for this)
a fistful of semolina
salt, pepper, oregano
a few teaspoons/tablespoons of olive oil (depending on where you are from, I suppose)
some pastry - my pastry was home-made, but you can use shop-bought pastry rounds; in Greece, the best substitute would be what is called 'filo kourou', while in Crete, we can buy fresh thick filo pastry for making regional varieties of little pies known here as kalitsounia
olive oil for frying (or an egg and some sesame seed if you prefer to bake them)

Prepare the leeks by trimming them: discard the topmost fibrous parts that have discoloured, but keep anything that still looks fresh. Then cut the leeks lengthwise. Check to see if they are dirty (leeks very often have dirt clinging in their inner leaves). Then start to chop them as small as possible. Heat some oil in a shallow frying pan and cook the onion and leeks till translucent. Add the grated zucchini and cook a few more minutes, continuing to stir the mixture until everything is well combined. Turn off the heat, add the seasonings and cheese, and mix well to combine. Finally, add the semolina - this is to ensure that the filling won't be too runny, so that the filling won't create holes in the pastry and leak out.

You may be wondering what the lemon squeezer was doing while I was making pastry; it was closer at hand than the demi-tasse saucer...

Depending on whether you are using ready-cut pastry or not, cut the pastry into rounds (or squares, if you intend to bake instead of fry them). I make them no larger than a demi-tasse saucer. Fill the pastry accordingly: For pastry rounds, place a tablespoon of mixture on one half and close the pie by folding the empty part over the filled, sealing the edges with the tines of a fork.  For square pasties, place a small amount of filling in the middle of the square and fold the corners over the filling, pressing all four corners together in the middle to seal them.

If you are baking the kalitsounia, grease a baking tray well, place the kalitsounia on it so that they don't touch each other, brush with beaten egg and sprinkle with sesame seed. Cook them in a moderate oven until they turn golden brown.

If you prefer to fry them like I did, heat some olive oil in a small pan. When it is smoky hot, add a few kalitsounia at a time (if there are too many pasties in the pan at once, the heat of the oil will drop considerably and they will stew away in the oil rather than fry, thereby soaking up too much oil). Let them cook on high heat till golden brown on the cooking side, then turn them over and cook the other side in the same way. Be careful: they cook quickly! When they are ready, lift them out and place on absorbent paper to soak up excess olive oil.

This leek-based filling makes a tasty alternative to the traditional specialty of spinach-and-cheese kalitsounia that are made in Hania.

©All Rights Reserved/Organically cooked. No part of this blog may be reproduced and/or copied by any means without prior consent from Maria Verivaki.

Pikilia (Ποικιλία)

One of the most popular taverna dishes all over Greece is the ποικιλία (pikilia), a variety mix of grilled or fried mezedakia (appetisers). You usually choose between fish or meat, or a mixture of both fish and meat cuts on the same platter. A meat-based pikilia will include: ribs, small lamb or pork chops, souvlaki skewers, sausages, breaded chicken, and meatballs; a fish pikilia contains: kalamari rings, shrimps, octopus chunks, freshly cooked anchovies and sardines, and fish croquettes. A pikilia is always accompanied by fried potatoes, vegetable fritters such as kolokithokeftedes, freshly cut salad vegetables like tomato and cucumber, and the well-known Greek piquant dips, tzatziki (for meat pikilia) or taramosalata (for fish).

Meat-based pikilia - the patties don't look hand-made, while small frankfurters are the cheapest sausage on the market

Pikilia is probably sounding unhealthy to you already, a bit like the Greek version of the triple burger and fries, but it really depends on how and where you eat it. Some tavernas use ready-to-cook mass-produced food to serve in a pikilia, while others cook everything from scratch; always remember that you get what you pay for. Pikilia is usually eaten in the evening among a παρέα, so everyone in the group is probably having a titbit here or there rather than wolfing down a whole pikilia to themselves. In fact, the menu card will state 'pikilia for 2 (or 4)'. Pikilia is usually the meal of choice for serving with ouzo (or tsikoudia, as we do in Crete), and there's always something for everyone in a pikilia, making it a good taverna choice for children.

This pikilia was as cheap as it looks - apart from the meat cuts on the top of the dish, everything else looked mass-produced; chicken nuggets and tomato sauce give it away.

The last time I enjoyed a pikilia at a taverna with my family was last year. Due to the annus horribilis that most people around the world are facing at the moment, I didn't get the chance to do this this summer.  I thought it would be fun to cook up a pikilia at home for a Sunday lunch when we had guests coming. Keeping yourself busy makes you forget about the economic crisis, not to mention saving money.

This pikilia was slightly better - most of the items resembled freshly cooked home-made food.

Compiling a pikilia involves cooking a large number of dishes, which isn't really feasible for the home cook. Most of these dishes have to be served as they are cooked, so again, it's not a meal you'll want to cook regularly because you won't be able to enjoy it with everyone eating at the same time. It takes a certain amount of organisation to be able to do this successfully, so that you can have your cake and eat it, too.

My pikilia contains some old favorites together with some more novel ideas:

• chicken and pork souvlaki (old favorite)
• spicy buffalo chicken wings (novel idea)
• zucchini patties (old favorite) and tomato fritters (novel idea - they are a specialty of Santorini, and aren't usually served in tavernas in Hania)
• aubergine dip and beetroot dip (novel idea, instead of tzatziki; melitzanosalata is often found in taverna menus, but batsarosalata has still not made into mainstream taverna food)
• courgette and aubergine chips (old favorite - because I made a lot of them, I didn't do any french fries, which are always served with pikilia)
• Greek salad (you usually find a few slices of cucumber and tomato in a pikilia)
• any other condiments on hand: roasted peppers, feta cheese, olives, and of course, bread!

 

 Because I was serving this at home, I decided not to pile all the different bits and pieces onto one platter, as pikilia is traditionally served.

Here's the time plan so that you can enjoy this fiddly meal at the same time as your guests:

1. The night before: skewer your souvlakia (I bought ready-prepared ones this time) and marinate them; prepare the chicken wings and cover them in the spice-and-flour mixture, allowing them to marinate till the next day (this way, the flour mixture will stick to the meat and create less mess when you fry them); have the sauce ready to finish off the chicken wings; make the beetroot and/or aubergine dips (and put them in the fridge in the same bowl that you'll be serving them in); prepare the mixtures for the tomato and/or zucchini patties (they need to be drained of excess liquids, which is why it's better to start them overnight). Now is a good time to put the drinks in the fridge - you will be too busy to remember to do this the next day: lukewarm beer tastes like piss.
2. In the morning, slice your bread and place all the slices in a plastic bag (you won't be serving pre-sliced bread with this meal, will you?), slice some zucchini and/or aubergine (for the chips: calculate 1 zucchini/aubergine per guest) very thinly (I used a vegetable slicer). Salt them well, then place all the slices in a colander, and cover them with a plate. Now place a heavy object on the plate (I used a small melon that I'd left on the kitchen worktop to ripen) and allow their excess fluids to drain away.
3. Fry the zuchhini and/or tomato patties. Don't worry that they will go cold; they can even be made the night before and placed in the fridge when cool (and reheated later) if you are pressed for time. This is what I did; the patties I served were our main meal from the day before, and they tasted just as good the next day when I heated them up and served them with the pikilia.
4. An hour before serving time, turn on the grill and cook the souvlakia (I used the grill in my oven). While they are cooking, fry the chicken wings, heat up the sauce while the chicken is draining on absorbent paper, place the wings on the serving dish and pour the sauce over them. To keep them warm, I placed the chicken wings under the baking tray where the souvlaki were being grilled. At this point, put the zucchini and/or tomato patties on another baking tray (preferably in the serving dish) and place them underneath the chicken wings so that everything will cook/warm up at the same time. Most ovens allow up to three trays to be loaded.
5. Drain the oil that was used to cook the chicken. Heat it up in the same pan that you used to cook the chicken (you don't need to clean it, just wipe away any crumbs). Place a few tablespoons of flour in a plastic bag and put the vegetable slices in it. Shake the bag so that all the slices get coated in flour. Then take them out of the bag and fry them in the hot oil (don't add too many slices, otherwise the oil will cool down and the chips will come out soggy - I cooked three batches to make sure that they remained crisp). 
6. While you're doing all this, don't forget to check on the souvlakia in the oven - they will need turning to cook evenly on all sides!
7. Drain the fried vegetable slices on absorbent paper. As each batch cooks, pile it on top of the previous batch (on the serving dish) to keep everything warm.
8. Wash and chop the salad ingredients. Prepare the salad in its serving dish. Place any extra condiments on an appropriate serving plate/bowl. The souvlakia should now be ready, too.
9. Shout "SOUVLAKI!" loud enough so your kids (or spouse or partner - I like to call mine 'husband') can hear, and tell them to lay the table if they want to eat any. If you don't have any kids/spouse/partner, you'll have to lay the table yourself.
10. Sit down and enjoy the meal you just served - if anyone asks for cold drinks, remind them that they are in the fridge, and they can help themselves.

My guests loved this meal. They practically licked the plates clean, and there were few leftovers. They did complain that there were no fried potatoes (as every taverna pikilia includes them), but I reminded them that I only have two hands, and not enough frying pans.

©All Rights Reserved/Organically cooked. No part of this blog may be reproduced and/or copied by any means without prior consent from Maria Verivaki.

The Lollipop Shoes by Joanne Harris (Τα Γλυφιτσουροπάπουτσα)

If you have ever stayed in a cheap hotel on a Greek island, you may remember seeing a few shelves full of mainly novels in the lobby or near the entrance to the hotel. I once stayed in a hotel where there were a set of bookshelves on every floor of the hotel (yes, I did make sure to visit every floor during my stay). Cheap hotels hold some of the best English language libraries in Greece.You will also find a good number of novels written in German, Dutch, Swedish and possibly Danish. You won't find many French books though; this shows where most of our European tourists come from. The tourists bring these books over as reading material for when they are sitting under an umbrella on the beach. At the end of their stay, they leave the books behind in the room they stayed; they obviously don't feel the need to carry them back home, where books are cheap, they buy them regularly, they pass them round to others who also read regularly, they take them to second-hand bookshops, they talk about them in reading clubs, etc, etc, etc. It's quite the opposite situation in Crete, so I'm very thankful for those tourists who leave their books behind, which gives me a chance to get my hands on cheap reading material.

On our most recent summer mini-break in Paleohora, we stayed in one of these hotels. I got may hands on The Lollipop Shoes (by Joanne Harris), which is the sequel to Chocolat, which most of you reading this blog will know from the highly successful film by the same name. This time, we find Vianne (the heroine of Chocolat) with a new identity and a new chocolaterie, living in Paris close to Sacré Cœur, which is what initially endeared me to the book, as this is where we recently spent a most enjoyable family holiday, staying near the metro station close to this spot in Montmatre. The story deals with the power of chocolate once again, mixed with spells and cantrips in the occult world, with a similar group of interesting characters as those in Harris' earlier novel. I found the 600 pages of The Lollipop Shoes more gripping than the 300 pages of Chocolat, and couldn't put it down; it was the perfect way to spend my time under a wide straw beach umbrella on Grammenos Beach.

Chocolate is part of global cuisine. Nearly everyone knows it and eats it. The book was filled with tempting descriptions of chocolates of all kinds: fudge squares, coconut truffles, rum truffles, peach brandy truffles, mendiants du roi, hazelnut rolls, chocolate cake, lavender brittle, hot chilli squares, white chocolate angels, chocolate mice, coconut macaroons, violet creams, all calling out to the reader: try me, taste me, test me.

Working with chocolate is not like cooking a family meal. Different forms of chocolate have different temperature and handling needs. The result of a chocolate project is often a work of art. I had a little bit of leftover 70% bio-chocolate from when I made Elizabeth Bard's molten chocolate cakes, which I decided to use in combination with the peel of some organic oranges from our own orange orchards. The basic recipe for the sugared orange peel is from Kiki's blog, which appears in Greek. I have adapted it to make one of the chocolates described in The Lollipop Shoes: chocolate-coated candied oranges.

At this time in the season, the oranges in our fields are in a bad state; Greece is too far away from Northern Europe for her high quality products to warrant attention, while she is too close to Turkey, a major producer of citrus, to compete with them for their market share.

You need:

4-5 pesticide-free oranges with a thick peel (remember, you are eating the peel!)

2 1/2 teacups of sugar for the syrup
1 1/2 cup of water for the syrup
1 more cup of sugar for rolling the peel in
100-200g of 70% chocolate (depending on whether you want to coat each individual strip of orange peel completely or only partially, so that some of the orange is still exposed)

Cut the oranges into into 6-8 segments and remove the fruit and pith. Only the peel will be used; the oranges can be juiced beforehand, or they can be eaten fresh as is or used in a salad. (Kiki says that the peels can be placed in a plastic bag and kept in the refrigerator; you can add to your peel stocks as you eat the oranges.) Cut the peel into lengthwise slices 0.5-1.0cm long.

Fill a pot with tap water and boil the orange peel 5 minutes in a pot of water just covering the slices. Then drain all the water from the pot and repeat this process twice. (This is to make the peel taste less bitter.) Once the peel has been boiled three times, lay the strips onto a piece of kitchen paper and let them dry as much as possible: the drier, the better.

Make the syrup by boiling the 2 1/2 cups of sugar with the 1 1/2 cup of water. Let the syrup boil for 5-10 minutes, and then add the orange peel. Lower the heat (this is important so as not to burn the pot!) and let the strips boil away in it until they have soaked up all the syrup. Stir with a fork, taking care not to break the peel. This will take nearly an hour.

Allow the peel to cool down. Lay a piece of greaseproof paper onto a baking tray. Tip 1 cup of sugar into a bowl. Coat the peel strips, one by one, in sugar. Lay them on the lined baking tray, well spread out to allow them to dry quickly. This will take at least 3 hours. Don't be tempted to eat them yet - you haven't coated them in chocolate!

When the strips are quite dry, shake them so that as much excess sugar falls off them. (This sugar can be re-used in any way you would normally use sugar.) Melt the chocolate in a double boiler. Line a baking tray with aluminium foil. Dip the orange strips in the chocolate with a fork - don't be tempted to dip them in with your fingers, because you'll get covered in chocolate and then you'll have to lick it off, won't you? - then lift them out of the chocolate and wait until the excess chocolate stops running, then place each one on the foil to set. If you don't want to cover them completely, pick up each strip with your fingers and dip it into the chocolate until half way. Then finish the process in the same way as described previously. Allow the dipped peel strips to set; they are best stored in the fridge.

Oh, and don't wash out your double boiler just yet! Add 1/4 cup water and 1/4 cup milk to the bowl and reheat, allowing the chocolate to melt in the liquids. Pour the drink into a cup and sprinkle some pepper or hot chilli flakes over it (and maybe a dash of your favorite liqueur). Now you have your hot toddy, all in one.

These delicious treats aren't very sweet at all, but they do contain a lot of sugar, so it's best to make them for sharing among many people, so that you don't feel the temptation to eat too many on your own. They are also rather fiddly and time-consuming to make, so it's best to make them to be served as a  special treat. They also look spectacular in pretty transparent jars, to be given as a present to good friends. 

A small update:

The second batch I made of these was rather different: this time, I used the whole orange cut up in slices, with some flesh remaining on the peel (I wasn't fussed about the juice that drained away - you can do this over a bowl and drink the juice) and followed the same boiling procedure as the recipe states. Then I cooked the slices in the syrup, again as the recipe states, but I didn't coat them in sugar (I wanted to purposely avoid this step, to avoid a gritty look to the final product).

I let them dry in the air for a couple of days, but they never actually got very dry. This is the effect I wanted: a soft juicy-looking fruit. Most of the flesh had melted away, but the peel was still firm enough to handle. I then coated each piece in the chocolate and let them set in the fridge. I found that these (unlike the first batch) were best stored in the freezer (not the fridge) and I took out the amount that I needed as I served them. They never really froze rock solid either, so they were either very chewy when eaten straight out of the freezer, or very soft if left to thaw. Either way, they were delicious!

©All Rights Reserved/Organically cooked. No part of this blog may be reproduced and/or copied by any means without prior consent from Maria Verivaki.

Pear pie (Αχλαδόπιτα)

The pear trees on the hills above the village of Fournes are neglected by the owners of the fields they border. This makes them a forager's delight. The area has a sharp incline, so if you aren't much of a walker, you don't live close by, or you don't own a car, you won't be able to enjoy their fruits when in season. These pear trees are situated very close to our olive grove, so whenever we visit, we pick a few pears - a few pears from each tree, that is. Put it this way: we are doing those pear trees a favour; if we left them to their own devices, most of those fruits will drop on the ground and rot away uncherished.

Local variety of pear - in Crete, pears are called 'apithia' (απίδια)

We picked these pears in mid-August when they were quite unripe. Stored in a dark cool place (the fridge is OK too), they slowly ripen and can be eaten over the next six weeks. After that, they started to take on a tried beaten look. Because they are de facto organic, they begin to decompose. To eat them fresh, you have to trim the brown parts off. They should preferably be peeled because the skin becomes tough. In any case, they have lost their sheen and are overly juicy.

I know they won't be eaten in my house, because appearances count for much more than taste in today's generation of fussy eaters. Pears are not often turned into pitas in Cretan cuisine, but I managed to turn them into a delicious sweet pie. I call it a pie because I adapted it from a μηλόπιτα (apple pie) recipe, but it comes out looking more like a cake. The basic recipe for the cake comes from an apple pie recipe, which I adapted to suit the ingredients in my kitchen.

You need:
about 3 pears - I used about 10 small organic ones, which needed to be trimmed of bad parts
2 cups of self-raising flour
a pinch of salt
2 eggs
1 cup of white sugar
1/2 cup of olive oil
1/2 cup of milk
1 vial of vanilla powder

3-4 tablespoons of brown sugar
1 sprinkling of cinnamon
a pat of butter (optional)

Peel the fruit, clear them of woody parts and chop them into small chunks. Set them aside.

In a mixing bowl, place the flour, salt, eggs, sugar, oil, milk, vanilla and eggs, and beat well to combine. The mixture will look like a batter, not a dough. Grease a round baking tin (I used an 8-inch diameter terracotta mould) - I always use olive oil for greasing pans. Pour the batter into the baking tin and drop all the fruit onto the batter. Don't worry if some of the fruit sinks into the batter. Sprinkle the brown sugar over the fruit, and then dust the top of the pie with cinammon. If you want the top of the cake to take on a crusty look (like mine), dab a few tiny pats of butter (don't melt it) over the pie. Cook on medium heat (about 180C) until the top of the cake takes on a deep golden brown colour (about 30 minutes). Insert a knife into the pie to check if the batter is cooked at the bottom of the pan; if it isn't, change the oven settings so that only the lower element of the oven cooks, and let the cake cook for a further 10-15 minutes.

This cake is a perfect start to autumn, when it is cool enough to start baking again after the long hot Cretan summer. The best accompaniment to this soft moist cake is a cup of good quality coffee.

©All Rights Reserved/Organically cooked. No part of this blog may be reproduced and/or copied by any means without prior consent from Maria Verivaki.

Greek Food bloggers' camp (Μπλογκ)

The first Greek food bloggers' camp has now taken place. It was a meeting of like-minded people who have all been working on their food blogs without having received any payment for their efforts.

Everyone who wanted to participate in this event was able to do so from wherever they found themselves, as the event was broadcast live through livestream, and the participants could be linked to the event by skype.

The event can only be described as a wild success. After an initial presentation by the bloggers who wished to introduce themselves live at the event, some link-ups were made to distance bloggers (myself included), and the event continued with the presentations of well-known Greek professional chefs and other experts who gave their advice on topics of concern to food bloggers, such as: food photography, wine matching and presenting a recipe on television, among others.

A big congratulations to the organisers of the event, Vicky Komantou and George Detsis, and best wishes for the next year's camp!

Degustation (Γευσιγνωσία)

In honour of the first Greek food blogger camp, I am reposting my first Greek language post. The translation is found here, if you find this post all Greek to you.

The idea for this post came from a set of photos depicting a meal that a friend of mine had in a restaurant in Wellington, New Zealand. This event coincided with the screening of the Greek version of the reality cooking show MASTERCHEF. I wrote this post in Greek because that's how it came to me at the time - some of the ideas expressed in it could not be written in English in the first instance. Just before I finished writing this story, the Paul Henry incident broke out, so I rewrote some parts to include some of the ideas that generated from his remarks, which reminded me of some of my experiences during my last visit to the country that I was born in (2004).  This post also reminded me of an incident that occurred to me during the summer: I phoned up a New Zealand-born friend of mine of Greek origin who was visiting Crete. She told me I was always a New Zealander at heart. This came as quite a surprise to me, because I’ve been living in Greece for nearly two decades, and for a long time, I have had very little direct contact with the country I was born in; if it weren’t for Facebook, I probably wouldn’t have any at all.

Που να τον πάω, σκεφτόμουν μέρα νύχτα, για να φάει "καλό φαγητό", όπως μού 'λεγε ότι είχε ΄πιθυμήσει. Ένα μήνα στη ξενιτειά και δε βρήκε πράμα που του άρεσε. Έτρωγε ότι μαγείρευα, άλλα τού 'λειπαν τ' αρώματα κ' οι γεύσεις που είχε συνηθίσει απ' το σπίτι του. Εγώ το καταλάβαινα απ' τον τρόπο που βολόσερνε το πιρούνι του στο πιάτο. Σα νά 'λειπε κάτι, και δε μπορούσε να τελειώσει την τελευταία μπουκιά. Πως να του πω ότι μού 'λειπαν πολλές φορές τα χρώματα κι αρώματα των φαγητών που ήξερα απ' τα παλιά μου, αλλά δεν είχα και που να τα βρω κι εγώ εδώ κοντά μου; Πως να του εξηγήσω πως τ' αρνάκια εδώ μεγαλώνουν με το χορτάρι, και τα σφάζουν όταν έχουν γίνει στο μέγεθος του χοίρου; Πως να τον κάνω να καταλάβει ότι εδώ οι ντομάτες μεγάλωναν με την βροχή, όι τον ήλιο, πού 'βγαινε πότε πότε το καλοκαίρι και καθόλου τον χειμώνα; Και γιατί το ελαιόλαδο που αγοράζαμε απ' το Μο Ουίλσον μου καθόταν στο λαιμό και το ένιωθα σα νταγκωμένο;

The classic fish and chips meal, wrapped up in (unprinted) newsprint paper. Fish and chip shop menus have not changed much since I was living in Wellington (Photos: Sophia Economou).

"Μα που πάει ο κόσμος όταν θέλει να βγει;" με ρώτησε μια μέρα. "Δεν υπάρχουν ταβέρνες με σπιτικά φαγητά, παρά μόνο κινέζικα;" Στα κινέζικα δεν είχα πάει ποτέ, εγώ μόνο φισεντσίπς ήξερα πως τρώγανε. Του φέραμε πάουα φρίτα απ' το μαγαζί, και μού 'πε πως μυρίζει. Του φέραμε σπρινγκεκάρι ρολ και κόντεψε να πνιγεί από την κάψα. Μόνο το ψάρι του άρεσε - δεν είχε δει τόσο μεγάλα φρέσκα ψάρια ποτέ στη ζωή του. "Σαν το μπούτι μοιάζει το κάθε φιλέτο," μας έλεγε. Πράγματι, το ψάρι ήταν το κάτι άλλο. Πολλές φορές έπαιρνα ένα φιλέτο στο σπίτι και το μαγείρευα πλακί, στο φούρνο με πατάτες. Του δείξαμε όλα τα άλλα φαγητά που πουλούσαμε στο μαγαζί, αλλά δε του έκανε τίποτα μεγάλη εντύπωση. Όλο μας ρωτούσε τη προέλευση είχαν. Και που να ξέραμε κι 'μείς; Τί θαρρούσε, πως κοιτάζαμε τι ταμπέλα; Και αν τη βλέπαμε, δε ξέραμε ειντά 'γραφε, αφού ήταν όλα στ' Αγγλικά και δεν κατέχαμε κι 'εμείς να διαβάζουμε. Ο κόσμος πού αγόραζε φισεντσίπς ήθελε ένα γρήγορο φαγητό να φάει, όι μια ανάλυση της προέλευσής του.

Γι' αυτό λοιπόν, μια μέρα, έβαλα τα παιδιά να τον πάνε στο Μακντόναλ κοντά στο σπίτι μας, για να δει κι' αυτός κάτι καινούργιο. Τα φαγητά δεν ήταν της προκοπής, αλλά εμένα μου φαινόταν καθαρά, και τα μπιφτέκια ήταν πάντα μυρωδάτα. Καμιά φορά, όταν γυρίζαμ' απ' τη δουλειά και θέλαμε να ξεκουραστούμε Κυριακή το βράδυ, αγοράζαμ' ένα Μπιγκ Μακ απ' το ντράιβι, έτσι για ν' αλλάξουμε κι εμείς τη ρουτίνα μας, γιατί εδώ η ζωή τελικά μόνο ρουτίνα ήταν, αλλά δε το συζητούσαμε και πολύ το θέμα, μη μας πιάσει ο καημός.

"Ε μη μου πεις ότι αυτό 'ναι φαγητό!" μού 'πε γελώντας όταν όλοι γύρισαν στο σπίτι. ¨Καλά, ένα μαγειρευτό φαγητό, κάνα κρεατικό, με τη σάλτσα και τα μυρωδικά του, δε το μαγειρεύουν οι ντόπιοι;"

"Τι να πω, ντα κατέω κι 'γώ είντα τρών' αυτοί οι άνθρωποι, αδερφέ μου;" του απαντώ, με την σκέψη ότι έγινα ρεζίλι που τον έστειλα εκειδά στα φτηνά και όι αλλού που πληρώνεις χοντρά λεφτά με πολύ ντεκόρ. Μα που αλλού τρώει ο κόσμος, αφού κι εγώ η ίδια δε πήγαινα πουθενά αλλού, και όλη μέρα τηγάνιζα ψάρια και πατάτες στο φισεντζίδικο. Όλη μέρα μαγείρευα για άλλους, και το βράδυ όταν ερχόμουνα σπίτι, ήθελα κι 'γώ να φάω κάτι δικό μου, όι κάτι απ' όξω, μια φακή, ένα γεμιστό, χόρτα που μάζευα στο παρκάκι στο Πάρι Στριτ ή στη πυραμίδα.

My mother picked a lot of horta in her lifetime from these parks in Wellington; top-left clockwise: the Botanical Gardens, Mount Victoria (does it remind you of Lord of the Rings?), Pirie St Park, Marjoribanks Park.

Ο ερχομός του αδερφού μου μου θύμισε τα πρώτα μου χρόνια στη ξενιτειά. Τότε δεν υπήρχαν χάμπουγκα, μόνο φισεντζίπς. Αυτό ήταν το πρώτο έτοιμο φαγητό που έφαγα στη ζωή μου. Μόνο μία φορά είχα πάει σ' εστιατόριο, όταν έκλεισε το σχολιό στο Φίλντι όπου καθάριζα τα δωμάτια και τη κουζίνα για τα 'σιόκλειστα παιδιά. Μας είχαν πάει στο εστιατόριο ως αποχαιρετισμό. Εγώ δε κάτεχα να διαβάσω το μενού κ' έτσι άφησα τους μπόσσηδές μου να παραγγείλουν για μένα. Μού 'φεραν μια μοσχαρίσια μπριτζόλα γεμάτη αίμα, και παρόλο που την έβλεπα και μου 'ρχόταν να κάνω 'μετό, δεν είπα πράμα, γιατί ντράπηκα τον Μίστα Μάιζ, ήταν τόσο καλός άνθρωπος, και δεν ήθελα να νομίζει πως έκανε κακή επιλογή. Εξ' άλλου, ούλοι τρώγανε το ίδιο φαγητό γύρω μου, οπότε έκανα κι 'γώ το ίδιο. Σκέφτηκα ότι δε θα πρέπει νά 'τανε κακό, αφού όλοι φαινότανε να το απολαμβάνουνε.  

Μετά που παντρεύτηκα, δεν έφαγα ποτέ ξανά σ' εστιατόριο. Που και που το συζητούσαμε με τον άντρα μου να πάμε, άλλα όλο βρίσκαμ' αφορμή και δε πηγαίναμε. Τη μια ήμασταν καλεσμένοι σε γάμο, την άλλη σε βαφτίσια - αλλά ποτέ σε κηδεία: στα παλιά χρόνια δεν υπήρχαν λύπες, μόνο χαρές. Είμασταν όλοι νέοι, οι αποθαμοί ήρθαν αργότερα. Πάντα πηγαίναμε σε όλους τους χορούς που οργάνων' η ελληνική κοινότητα. Σ' αυτούς τους χώρους, μαθαίναμε για τα φαγητά που τρώγανε οι ντόπιοι, αφού οι μάγειρες δεν ήταν Έλληνες. Όλα τους τα φαγητά ήταν ομορφο-φτιαγμένα και εμφανίσιμα, νόστιμα αλλά όχι γευστικά σαν τα δικά μας. Δε βάζαν λάδι στη σαλάτα, βάζαν μαγιονέζα. Τα κρέατά τους μοιάζαν σα βραστά. Το μοσχάρι το σερβίρανε με μια παχύρευστη μαύρη σάλτσα φτιαγμένη απ 'το ζουμό του κρέατος, στο αρνί βάζαν από πάνω του μαρμελάδα! Ε, αυτό κι' αν ήτανε! Σάλτσ' από ντομάτα δεν είδαμε ποτέ. Όλα φαινότανε καλοψημένα, αλλά τα βρίσκαμε άνοστα, σα νά μην είχαν άρωμα. Τα γλυκά τους όμως ήταν όλα νόστιμα, και δεν ήταν ποτέ πολύ γλυκά. Εμένα μου άρεσε πιο πολύ το τράιφο, έτσι μού 'λεγαν τα παιδιά πως το λένε, και το 'φτιάξαμε μια φορά στο σπίτι από μια συνταγή που βρήκ' η κόρη μου απ' την εφημερίδα.

The Green Parrot Cafe is a classic icon in the food business of Wellington (Photo: Sophia Economou).

Με λίγα λόγια, έτσι τρώγαμε στο σπίτι μας, δε κοιτάζαμε τι έκαν' ο ξένος κόσμος. Τρώγαμε καμιά τηγανιτή πατάτα στο μαγαζί, αλλά πάντα μαγείρευα στο σπίτι το πρωί πριν πάω στο μαγαζί, και πάντα με το τρόπο που θυμόμουνα τη συγχωρεμένη τη μάνα μου να μαγειρεύει, και δε μας είχε μπει ποτέ στο μυαλό να κλείσουμε τραπέζι να φάμε έξω. Και τι να παραγέλναμ' έξω; Πόταχαους στέκι με πατάτες και βραστά λαχανικά, μού 'πε ο άντρας μου πως έφαγε όταν πήγε με την παρέα του ένα βράδυ στο Γκρι Πάρο, που το 'ξεραν όλοι, μέχρι και στην εφημερίδα το διαφημίζανε, και γράφανε καλά λόγια για τον ιδιοκτήτη του που ήταν 'Ελληνας. Καλό ήτανε, μου είπε, αλλά τα ίδια πιάτα που βλέπαμε στα μενού στο δρόμο τα έθιαχνα και στο σπίτι, βάζοντας τα μυρωδικά που δίνανε την γεύση που ξέραμ' απ' το τόπο μας. Εδώ στη ξενιτειά, άλλος είν' ο κόσμος που τρώει έξω, και άλλος είν' αυτός που τρώει μέσα, και δε συμβαδίζουνε.

Μα ο αδερφός μου ήρθε μια φορά να μας δει, και ξέρω ότι δεν είναι καθόλου εύκολο να ξανάρθει πάλι στο σπίτι μου. Οπότε, ήταν μια ευκαιρία να βγούμε ούλοι μαζί σ' ένα καλό μαγαζί, αφού τον φιλοξενούσαμε, μη πάει πίσω και πει σε κάνα γνωστό ότι δε τονε περιποιήθηκε η αδερφή του. Έβαλα τα παιδιά να κλείσουν τραπέζι σ΄ ένα εστιατόριο. Τους είπα να διαλέξουν ένα ακριβό μαγαζί κοντά στο 'Ρίντομπέι, κάπου να βλέπουμε θάλασσα, και ν' αποφύγουμε τα μέρη όπου συχνάζει η πολλή νεολαία μαζί με τους μεθυσμένους στο Κόρτε Πλέις, κάπου πιο πέρα απ' τσι μπιραρίες και τα καφενεία με τα σκοτεινά δωμάτια...

*** *** ***

Μια ταβέρνα τους είπα να βρούνε, λες και δεν είχαν ξαν' ακούσει τη λέξη! Με πήγαν σ' ένα μαγαζί σε μια πολύ όμορφη περιοχή. Το μαγαζί ήταν κοντά στη θάλασσα. Απ' τη μια μεριά ήταν η παραλία, κι απ' την άλλη το βουνό. Αν δεν ήταν καταπράσινο, και τα σπίτια δεν ήταν ξύλινα, δεν θα διέφερε πάρα πολύ απ' τα Χανιά. Θα μου άρεσε κι 'μένα νά 'μενα σ΄έν' απ' αυτά τα πολύχρωμα σπιρτόκουτα που δέσποζαν το καταπράσινο λοφάκι. Δεν συγκρίνεται με τις πέτρες που βλέπουμε 'μείς στο χωριό. Η πόλη του Ουέλλιγκτον είναι όμορφη, και έχει ένα ιδιαίτερο Αγγλικό χαρακτήρα. Αν εξαιρέσει κανείς τον καιρό, εδώ μπορεί ο καθένας άνετα να ζήσει, χωρίς άγχος, χωρίς φασαρία, χωρίς βρωμιά. Ούτε η σκόνη δε καθόταν για πολύ καιρό πουθενά, αφού η βροχή την έσερνε στις αποχετεύσεις. Της Θεανώς το σπίτι φαινόταν πάντα καθαρό. Πάντα μύριζε φρεσκάδα ο αέρας, αλλά το καλοκαίρι θύμιζε - στη καλύτερη περίπτωση - άνοιξη.

The classic Wellington shot (Photo: Wikipedia)

Υπήρχαν καρέκλες και τραπέζια στο πεζοδρόμι, αλλά που να κάτσει κανείς έξω, αφού δεν μπορούσες να προβλέψεις πότε θ' άρχιζ' ο αέρας κι η βροχή. Ήταν ένα Σάββατο του Φλεβάρη, υποτίθεται ότι τέλειωνε το καλοκαίρι στις Αντίποδες, μα που όλες οι εποχές παρουσιάζονταν κάποια στιγμή μεσ' την ίδια τη μέρα! Τώρα που δεν φυσούσε ήταν καλά, αλλά ο βροχή έπεφτε σταγόνα-σταγόνα, σαν τη τεχνητή βροχή κάτω απ' τα μπεκ στις πορτοκαλιές όταν δεν έχει πίεση το νερό. Οι εποχές ήταν ανάποδες και δεν θυμίζαν καν εποχές.

"Τι τ' αφήνουν τα τραπέζια έξω," λέω στ΄ ανίψια μου, "λες να κάτσει κανείς με τέτοιο καιρό;" Πολλές φορές τα έβλεπα να φορούν κοντό μανίκι, ενώ εγώ τουρτούριζα. Αυτά επέμεναν ότι είναι καλοκαίρι, και αν δε βάλουν το κοντό μανίκι τώρα, πότε θα το βάζανε!

"Το ρεστοράν είναι στο πάνω φλορ," με πληροφορεί η ανιψιά μου η Στέλλα, που είχε κάνει την επιλογή του μαγαζιού. Κάποιες λέξεις τις έλεγε στα ξένα, αλλά το νόημα ήταν σαφής. Γελούσα όταν έλεγε το αυτοκίνητο 'κάρο'. Έτσι τό 'λεγε κι ο Μπάμπης.

Πρώτη φορά ανεβαίνω σκαλιά για να πάω σε 'στιατόριο. Πως πιάνουν τους πελάτες τους, χωρίς να μπορεί να δει κανείς τι κάνουν μέσα πριν μπούνε! Με το που μπήκα όμως, κατάλαβα αμέσως πως το μαγαζί ήταν κυριλάτο. Το πρώτο πράγμα που μού 'πιασε το μάτι όταν μπήκαμε ήταν τα τραπέζια. Φαινόταν λουσάτη η διακόσμησή τους, αν και πολύ λυτή, με κάτασπρα τραπεζομάντηλα, κολονάτα ποτήρια και γυαλιστερά μαχαιροπήρουνα που άστραφταν. Υπήρχαν τόσα μαχαιροπήρουνα στο κάθε σερβίτσιο απ' ότι είχα δάκτυλα στα χέρια μου! Μα... γιατί δεν υπήρχε κανείς άλλος πελάτης στο μαγαζί;.

"Καλά δεν έλεγα, Στέλλα, ότι έκλεισες τραπέζι για πολύ νωρίς;" αναρωτιέται η Θεανώ.

"Τέτοια ώρα τρών' εδώ, μαμά, και το ξέρεις." Ο άδειος χώρος δεν έπηζ' ούτε 'μένα. Οι υπάλληλοι όμως ήταν στο πόστο τους, σα να μας περιμένανε να έρθουμε ακριβώς αυτή την ώρα. Ένας πολύ καλοντυμένος κύριος μας καλοσώρισε στο μαγαζί με το Μαούρικο 'Κι όρα', που για κάποιο λόγο μου θύμιζε 'Κακιόρα' όταν τ' άκουγα να το λέει η παρουσιάστρια του καιρικού δελτίου στη τηλεόραση. 


Δεν μπορούσα να συνηθίσω την σκοτεινή ατμόσφαιρα. Ο φωτισμός ήταν ανεπαρκής. Μου θύμιζε λιγάκι τις φωτογραφίες που έβλεπα στα ένθετα περιοδικά των εφημερίδων που παρουσίαζαν γνωστά Αθηναϊκά εστιατόρια. Οι ζωγραφιές στο τοίχο δε με προσήλκυσαν. Ήταν άγνωστα τοπία για μένα, και είχα άγχος για το πως πρέπει να συμπεριφερθώ σ' ένα τέτοιο χώρο. Ελάφρωσα λιγάκι όταν ο καλοντυμένος υπεύθυνος, φορώντας μαύρο σακάκι και γραβάτα, μας οδήγησε σ' ένα τραπέζι δίπλα στα παράθυρα. Αν και δε φαινότανε καλά, η θέα της θάλασσα με ηρέμησε, αφού αυτό θα έβλεπα αν έβγαινα για φαγητό το καλοκαίρι στο τόπο μου (αν κι εκεί ήταν τώρα ο βαρύτερος μήνας του χειμώνα). Έδινε μια πιο οικεία εικόνα στην καινούργια μου εμπειρία.

Based on this degustation menu, if something similar were to appear in the standard Cretan dining experience, then I suppose it would start off with sea urchins served with frothy lemon mousse surrounded by the seaweed they came entwined in, and maybe it would end off with some mizithra decorated with seasonal fruit, served with paximadi (Photo: Vera Lingonis).  

Η περιποίηση που πρόσφερε το μαγαζί ήταν εξαιρετική. Οι υπάλληλοι λάμπαν από καθαριότητα, όπως και ο χώρος. Τo γκαρσόν που ήταν υπεύθυνο για το τραπέζι μας μας έσυρε τις καρέκλες για να κάτσουμε, μας είπε τ' όνομά του, φορούσε 'να πλατύ χαμόγελο όλη τη νύχτα, και ποτέ δεν ύψωνε την φωνή του. Όταν μας έφερε το μενού, έμεινε για κάμποσα λεπτά στο τραπέζι μας και μίλησε με τ' ανίψια μου, τα οποία μετά μας έκαναν μετάφραση τι τους είπε. Ήταν μεγάλη η 'περηφάνιά μου να βλέπω τα παιδιά της αδερφής μου να μιλάνε τόσο άνετα δύο γλώσσες. Δεν είναι το ίδιο πράγμα να κυριαρχεί μια άλλη γλώσσα από την Αγγλική στους νέους σήμερα, όπως στα δικά μου παιδιά που έμαθαν της ξένες γλώσσες στα φροντιστήρια. Ακόμα τα μαθαίνανε, κι' ας είχαν τελειώσει το σχολιό πριν τ' ανίψια μου, όλο κάποιο χαρτί τους έλειπε για να προοδέψουν. Απορώ όμως πως δε έμαθαν κι οι γονείς τους να μιλάνε. Ολόκληρη επιχείρηση λειτουργούν κι ακόμα έχουν μείνει στα παλιά...

Κάποια στιγμή έφυγε το γκαρσόν, την ίδια στιγμή που έφερν' ένας άλλος μια κανάτα με νερό.

"Λοιπόν," αρχίζω, έχοντας πεινάσει απ' αυτά που άκουσα ότι υπήρχαν στο μενού. Μου είχε ανοίξ' η όρεξη. "Έχετε αποφασίσει τι θα πάρετε; Στη πατρίδα, το μοσχαρίσιο κρέας δεν είναι πάντα μαλακό, οπότ' εγώ γουστάρω αυτό το πιάτο με το--."

"Μα θείο," με διακόπτει ο ανιψιός μου ο Μιχάλης. "Δεν πρέπει να παραγγείλουμε. Θα μας φέρουν όλα τα φαγητά  που μας είπε το γκαρσόν." Καλά, έμεινα με το στόμα ανοικτό. Δε μπορούσα να πιστέψω τι άκουσα. Πάπια, χοιρινό, στρείδια, μοσχάρι, μέχρι και χελώνα άκουσα, και θα τα τρώγαμ' όλα μαζί την ίδια νύχτα;

"Κοίτα που μας έφεραν τα παιδιά," λέει η αδερφή μου, σα να μην καταλάβαινε ούτε κι' αυτή τι γινότανε.

"Δε σας τό 'χα πει, ρε παιδιά;" Τώρα μπήκε στη συζήτηση κι' ο μπατσανής μου ο Μπάμπης. "Έπρεπε νά 'χαμε πάει στο Παπαγάλο."

"Η Στέλλα διάλεξε το μαγαζί," πετιέται ο Σπύρος, ο δίδυμος αδερφός του Μιχάλη "δε φταίμ' εμείς!"

Δεν εννοούσα να δημιουργήσω φασαρία. Ότι έγινε ήταν για να με ευχαριστήσουνε, κ' εγώ τους έβαλε να τσακωθούνε μεταξύ τους!

"Μα ποιός είπε ότι δεν είναι καλό το μαγαζί," τους λέω, σε μια προσπάθεια να τους καθησυχάσω. "Πιο ωραίο εστιατόριο δεν έχω ξαναδεί ποτέ στη ζωή μου!"

"Είναι από τα καλύτερα σε όλη τη πόλη, θείο," λέει η Στέλλα που φάνηκε κάπως ντροπιασμένη. Η Στέλλα ήταν δευτεροετής στο πανεπιστήμιο. Την είχα ρωτήσει τι σπούδαζε και μου είπε ότι διάβαζε Γλωσσολογία.

"Και τι θα γίνεις όταν τελειώσεις με αυτό το πτυχίο;" την ρώτησα μια φορά.

"Δεν ξέρω ακόμα," μου απάντησε. Αυτό δεν μπορούσα να το διανοηθώ, να σπουδάζεις χωρίς να ξέρεις που θα σε οδηγήσει στην ζωή. Δεν απασχολούσε ούτε τους γονείς της, αφού δεν μπορούσαν ούτ' αυτοί να μου το εξηγήσουν. "Αλλιώς είναι τα πράγματα εδώ, και αλλιώς στη πατρίδα," μού 'λεγε η αδερφή μου. Ο Μιχάλης κι ο Σπύρος τελειώνουν το γυμνάσιο τούτο το χρόνο. Ακόμα βοηθούσαν όλα τα παιδιά τους γονείς τους στο μαγαζί. Είχαν μοιράσει τις μέρες που πηγαίνανε, έτσι υπήρχε ένα παιδί στο μαγαζί κάθε μέρα, ενώ τη Δευτέρα δεν ήταν ανοικτά. Όλοι κουραζόταν μαζί - έδειχναν επιτυχημένη οικογένεια.

"Εδώ κάνουμε κάτι που λέγεται degustation," συνέχισε η Στέλλα.

"Σα να μου φάνηκε ότι είπες 'ντισκάστι'," λέει η μητέρα της, γελώντας.

"Δεν κατάλαβες την λέξη, μαμά," την αποδοκίμασε ο Σπύρος. 

"Ντε-γκα-στέι-σιεν, μαμά." Η Στέλλα της συλλάβισε την λέξη. "Ο σεφ θα μαγειρέψει όλα τα καλύτερα φαγητά που έχει δημιουργήσει αυτός, και... δεν είναι συνταγές από βιβλία, ... και θα μας φέρει λίγο από το κάθε φαγητό στο πιάτο, για να τα δοκιμάσουμε όλα." Μου έδειξε το μενού - δεν το είχε πάρει πίσω το γκαρσόν - και μέτρησα κοντά δέκα πιάτα. Άρχισε να μου αρέσει η ιδέα. Θα γινόμουν και γευσιγνώστης!

Wellington generally has a cold and wet climate. Although sunny days do exist, they are not a frequent occurrence. Living in Crete for so long, I take the sun for granted these days, but I do miss a good rainshower every now and then (Photos: Sophia Economou).

Η θέα απ' το παράθυρο σκίαζε την χαρά που θα πρέπει νά 'νιωθα αυτή τη στιγμή. Είχε σκοτεινιάσει, αλλά η θάλασσα διακρινόταν απ' τα κύματα που είχαν εμφανιστεί στην επιφάνειά της. Ήταν η πρώτη μου φορά που είχα δει τη θάλασσα να μοιάζει στο χρώμα του σαπουνόνερου και ο ουρανός βαμβάκι! Είχε αρχίσει να φυσάει πάλι. Ένας άντρας έτρεχε στο δρόμο φορώντας σορτσάκι και φανελάκι. Κρύωνα μόνο που τον έβλεπα.

Κάποια στιγμή εμφανίστηκε πάλι το γκαρσόν. Άνοιξε ένα μπουκάλι κρασί κ' έβαλε λίγο σ' ένα ποτήρι. Το πρόσφερε στον Μπάμπη, ο οποίος δεν έδωσε και πολύ σημασία και το 'βαλε κάτω στο τραπέζι.

"Δοκίμασέ το, μπαμπά!" του ψιθύρισε η Στέλλα, και αμέσως το πήρε πάλι στο χέρι του και τό ΄πιε.

¨Γκουντ, γκουντ," λέει στο γκαρσόν, μ' ένα κούνημα του κεφαλιού του, σα νά 'δειχνε ευχαριστημένος, οπότε το γκαρσόν άφησε το μπουκάλι μέσα σ' ένα ασημένιο γκουβαδάκι κι' έφυγε.

Αυτή τη στιγμή ακούστηκαν πατημασιές στη σκάλα. Είχαν φτάσει κι' άλλοι πελάτες στο εστιατόριο. Για κάποιον λόγο που δε μπορώ να εξηγήσω, ένιωθα πιο άνετα τώρα που ήξερα πως υπήρχαν κι άλλοι άνθρωποι στο μαγαζί. Είχαν έρθει δυό άντρες. Ένα άλλο γκαρσόν τους οδήγησε στο τραπέζι τους. Έκατσαν στην άλλη μεριά του μαγαζιού, κοντά στον τοίχο όπου υπήρχε ένα τζάκι.

"Γιατί δεν έκατσαν κοντά στο παράθυρο;" ρώτησα τους άλλους. Παραξενεύτηκα που δε προτίμησαν τη θέα και θέλανε ν' απομονοθούνε.

"Θα είναι ρεζερβέ όλα τα τραπέζια εδώ," μου απαντά. "Εγώ έκλεισα πριν δύο εβδομάδες για να βρούμε τραπέζι σήμερα."

Δυο 'βδομάδες! Θα με είχαν φέρει στο καλύτερο μαγαζί της πόλης!

Το δικό μας γκαρσόν εμφανίστηκε πάλι και άρχισε να ξεδιπλώνει του καθενούς μας την λευκή πετσέτα στο σερβίτσιό μας, και την τοποθετούσε στα πόδια μας, σα νά 'μασταν παιδιά και μας φρόντιζε η μαμά μας να μη λερωθούμε! Όλ' οι μεγάλοι γελάγαμε, ενώ το γκαρσόν μας κοιτούσε παράξενα. Τα παιδιά προσπαθούσαν να κρατάνε σοβαρό ύφος, άλλα ξεσπάσανε κι αυτά στα γέλια όταν έφυγε. Αναρωτιόμουν μήπως τον προσβάλαμ' επειδή δε καταλάβαινε τι λέγαμε. Οι Ευρωπαίοι έχουν τον τρόπο τους να συνονοούνται κι' ας μη κατένε τη γλώσσα του αλλουνού, αλλά είναι απίθανο να μη καταλαβαίνουν καμιά λέξη. Πολλές φορές, οι σχηματισμοί του προσώπου τα λένε όλα. Εδώ όμως κατάλαβα ότι όλα έπρεπε να είναι φανερά και ξεκάθαρα. 

Μόλις τέλειωσε, βγήκε από τη πόρτα της κουζίνας μια νεαρή κοπέλα, ψηλή, ξανθιά, ντυμένη με τα ίδια χρώματα που φορούσε και το γκαρσόν, με μια μεγάλη μαύρη ποδιά. Έσπρωχν' ένα τραπεζάκι με ρόδες, σαν αυτά που βλέπουμε στα νοσοκομεία όταν οι νοσοκόμες έρχονται με τα φάρμακα. Μας έφερνε το πρώτο πιάτο. Το γκαρσόν μας σέρβιρε ένας-ένας, πάλι με τις πολλές εξηγήσεις του και το καλλιεργημένο χαμόγελο, ενώ η κοπέλα απλά του έδινε τα πιάτα χωρίς να μιλήσει. Τότε με περίμενε η πρώτη έκπληξη της βραδιάς: στο πιάτο υπήρχ' ένα μοναχικό στρείδι, στο κέλυφός του, πάνω σ' ένα στρώμα από φύκια!

Live Tio Point Oyster with citrus soy pearls (Photo: Vera Lingonis).

"Πρόσεξε, θείο," λέει ο Μιχάλης, "είναι ζωντανό!" Μα τι ήταν αυτό το πράγμα! Μόνο που δε κουνούσε!

"Τα φύκια τά 'χουν βράσει;" Ενώ εγώ αναρωτιόμουν αν υπήρχε ελαιόλαδο στο τραπέζι, οι υπόλοιποι γελούσαν.

"Αυτά είναι μόνο για εφέ, θείο!" λέει ο Μιχάλης. "Δεν τα τρώνε. Και εγώ δεν τρώγω όιστας!"

"Ούτε 'γω!," λέει ο Σπύρος.

"Ε, δώσ' τα μένα," λέει η Στέλλα.

"Καλά, όιστα θα μας φέρουν," λέει η Θεανώ, "ότι πουλάμε κι' ΄μείς στο μαγαζί;" Όπως κοίταζε τη Στέλλα, κουνούσε το κεφάλι της, σα να τη μάλωνε.

"Άψητα θα τα μαγειρέψει ο μάγειρας;" ρωτάει ο Μπάμπης. "Σου τό 'πα πως θά 'νε όλα ράπες εδώ!" Οι τόνοι είχαν ανεβεί. Από 'κει που καθόμουν, είδα τους κύριους στην άλλη μεριά να γυρίζουν τα κεφάλια τους προς τη μεριά μας. Εν τω μεταξύ, έμπαινε κι 'άλλος κόσμος στο μαγαζί. Άρχιζα να σκέφτομαι ότι είχα δημιουργήσει μπελάδες για όλους τους. Εγώ έφταιγα που βρισκόμασταν α' αυτό το χώρο. Κάτι έπρεπε να κάνω να ηρεμήσουν τα πνεύματα. Έπιασα το κέλυφος και ρουφώ το στρείδι σε μια χαψιά. Το στρείδι έιχε την γεύση ενός αλμυρού ζελέ. Στην αρχή μου 'ρχόταν να ξεράσω, αλλά η γεύση που μού 'μεινε στο στόμα μετά που το κατάπια ήταν αυτό που αισθάνομαι μια ανοιξιάτικη μέρα κοντά στο γιαλό, αυτό το ελαφρύ δροσερό αεράκι που έρχετ' από την θάλασσα. 

"Θείο!" σφυρίζ' η Στέλλα. "Έπρεπε να χρησιμοποιήσεις το ειδικό πιρούνι!"

Ειδικά πιρούνια! Μόνο ένα πιρούνι ήξερα εγώ, και στρείδια δεν είχα ξαναφάει ποτέ στη ζωή μου!

"Στέλλα," της απαντώ, "πρέπει να σου μάθω κάτι που ίσως δε το ξέρετε εδώ στη Νέα Ζηλανδία. Κάποια πράγματα θέλουν χέρια οπωσδήποτε."

Η Στέλλα μάλλον δεν κατάλαβε τι εννοούσα, αλλά ο πατέρας της χαμογέλασε.

"Λίγες φορές νομίζω ότι οι τριγύρω μου έχουν χάσει το τρένο," λέει μ' ένα λυπητερό τόνο στην φωνή του, ενώ ακουγόταν να γελάει. "Άλλα έθιμα έχουν αυτοί, και άλλα εμείς." Κατάλαβα αμέσως πως του έλειπε η πατρίδα. Αυτή τη στιγμή, μού 'λειπε κι 'μένα. Το μαγαζί άρχισε να γεμίζει με ξένους άνθρωπους, ξένες γλώσσες, ξένες γεύσεις, ξένα βλέμματα. Δεν έμοιαζαν ούτε με τους τουρίστες που είχαμε συνηθίσει να βλέπουμε στο χωριό τα καλοκαίρια.

Το γκαρσόν είχε γυρίσει πάλι με την ίδια κοπέλα, και άρχισε να παίρνει τα πιάτα από το τραπέζι. Τούτη τη φορά τοποθέτησε διαφανή ποτήρια στο τραπέζι αντί για πιάτα. Δεν μπορούσα να μαντέψω τί θα μας σέρβιραν σ' αυτά τα ποτήρια. Μόνο καφέ μου' ρχόταν στο μυαλό. Ρωτάω την Στέλλα, η οποία έδειχνε να μην δείχνει σημασία στο χαμένο βλέμμα των γονέων της, που μέχρι στιγμής φαινόταν σα να μην είχαν ιδέα που βρισκόταν, εκτός χρόνου και τόπου.

"Τώρα ήρθε η σούπα," μου εξήγησε, και μου έδειξε το μενού. "Λέει πως είναι από χελώνα... mock χελώνα..." Εδώ μπερδεύτηκε με την έννοια της λέξης. Αν και είχε καλύτερη γνώση της Ελληνικής γλώσσας απ' τ' αδέρφια της, είχε έλλειψη λεξιλογίου. "H λέξη 'mock' σημαίνει 'ψεύτικη', οπότε δεν είναι στ' αλήθεια χελώνα."

"Ε τότε, γιατί τι λένε χελώνα;"

"Δεν ξέρω, θείο," μου απαντά, και γέλασε λιγάκι. "Η μαμά μας μαγειρεύει μόνο Ελληνικά φαγητά στο σπίτι. Έχω ακούσει για αυτή τη σούπα, αλλά δεν ξέρω τι είναι. Μια φίλη μου στο πανεπιστήμιο μου λέει ότι τη φιάχνει η μαμά της."

"Και δε τη ρώτησες πως τι φτιάχνει, για να τη δοκιμάσεις κι' 'σύ;"

"Ε... ντράπηκα, μήπως πει ότι είμαι... "

"Αμαθή," της λέω. "Δηλαδή, δεν ξέρεις," της εξηγώ κι' 'γω, για την βοηθήσω, κι 'αυτή κούνησε το κεφάλι της σα να μου λέει ότι έτσι είναι. Αυτή τη στιγμή κατάλαβα τη στενοχώρια της. Ποτέ δε φανταζόμουνα τα παιδιά της αδερφής μου ως Νεοζηλανδάκια, μόνο σαν Έλληνες, αφού όλοι οι προγονοί τους είναι Έλληνες. Απλά είχαν την τύχη να έχουν γεννηθεί σε μια χώρα που μπορούσε να τους δώσει πιο πολλές ευκαιρίες. Τώρα σκέφτηκα ότι ίσως θα μπορούσαν νά 'ναι και κάτι άλλο, με αυτή τη κουβέντα που είπε η Στέλλα. Κάτι άλλο μπήκε στο νου μου αυτή τη στιγμή: Ποιοί ήταν πράγματι οι Νεοζηλανδοί; Το χρώμα του προσώπου δεν έπαιζε κανένα ρόλο. Ο πρωθυπουργός ήταν λευκός, ο αντιπρόσωπος της βασίλισσας σοκολατένιος. Μαορί, Άγγλοι, Κινέζοι, Έλληνες, όλοι λένε πως είναι Νεοζηλανδοί. Μπορείς να είσαι Νεοζηλανδός  Έλληνας, ή Νεοζηλανδός Κινέζος, Νεοζηλανδός Ινδός. Θα ήθελε όμως ένας Κινέζος (ή ένας Ινδός ή ένας Άγγλος) να πει ότι είναι και Έλληνας; Αυτό θα μπορούσα να το φανταστώ μόνο με τους Αλβανούς που αναζητούν Ελληνική υπηκοότητα και γίνεται για άλλους λόγους.

Heston's mock turtle soup (Photo: Vera Lingonis).  

Αυτή τη στιγμή, το γκαρσόν έβαλ' ένα φακελάκι στο ποτήρι μας, σαν αυτά του μαύρου τσαγιού, και περίχυσε ένα ζωμό από πάνω. Ήταν όλο ευωδία. Μύριζε σαν καλό κρέας. Τα δίδυμα πάλι μουρμούριζαν ότι δεν τους άρεσε.

"Μα δε τό 'χετε δοκιμάσει!" τους λέω. Η Θεανώ δεν έδειχνε ενθουσιασμένη, αλλά ο Μπάμπης είπε ότι του θύμισε φρεσκοψημμένο κατσικάκι, και πιστεύω πως είχε δίκιο. Μου άρεσε η ζεστασιά του ζωμού όπως κατέβαινε στο λαιμό μου. Απ' το παράθυρο έβλεπα τι βροχή που έπεφτε, και η σούπα με παρηγόρησε. Κι' άλλοι πελάτες είχαν έρθει στο μαγαζί, αλλά δεν ήταν γεμάτο, όπως θα ήταν μια ταβέρνα ένα Σαββατόβραδο. Οι πελάτες ήταν όλοι μεσήλικοι. Δεν έιχε φέρει κανείς παιδιά μαζί τους, κανείς δε φαινότανε να ήρθε οικογενειακώς. Για τόσους ανθρώπους μέσ' το μαγαζί θα περίμενα να γίνεται πιο πολύ φασαρία. Μόνο η δικιά μας παρέα ήταν κάπως θορυβώδη. 

Ο σερβιτόρος ερχόταν που και που να μας ρωτήσει αν όλα ήταν τις αρεσκείας μας. Δεν μπορώ να πω πως δεν μου άρεσε τίποτα. Ήταν όλα πολύ διαφορετικά απ' ότι είχα συνιθίσει στην πατρίδα μου. Αναρωτιόμουν πως δεν είχε συνηθίσει εδώ τη ζωή η Θεανώ, αφού έμενε τόσα χρόνια εδώ. Αν ήμουν στη θέση της, δεν θα είχα μείνει.

Ήταν δύσκολο να παρακολουθήσω τη ροή του γεύματος. Δεν φαινόταν νά 'χει μια λογική σειρά. Πρώτα μας έφεραν ένα ψαρικό ορεκτικό, μετά μας έφεραν κρεατόσουπα, τώρα μας φέρνουν ένα μεγάλο πιάτο, πάλι με ψαρικά: θαλασσινά με κρέμα ψαριού, συνοδευόμενο με σάλτσα πορτοκαλιού και σταφίδες. Το φαγητό ήταν σε πολύ μικρή ποσότητα, ενώ το πιάτο φαινόταν άδειο. Η εμφάνιση του πιάτου έπαιζε μεγάλο ρόλο. Αντί για λάδι, υπήρχαν πολύχρωμες σάλτσες, με φρουτένια αρώματα που δεν είχα συνηθίσει να συνδυάζονται με κύρια πιάτα. Τα ψαρικά μπερδευόταν με τα κρεατικά, τα αλμυρά με τα γλυκά. Μέχρι και η αφή των φαγητών ήταν εντελώς άγνωστη για μένα. Κάπου έχανες την σειρά των πραγμάτων.

Την ώρα που μας σέρβιραν το χοιρινό (μ' ένα ζελέ που ευτυχώς ήταν τοποθετημένο στην άλλη άκρη του πιάτου, γιατί ούτε τζίντζα ούτε λάιτσι, όπως μου τα εξήγησε η Στέλλα, κάτεχα ειντάταν, κι 'γω προτίμησα να το φάω σκέτο), ακούστηκε ένας δυνατός κρότος απ' την άλλη μεριά του χώρου. Είχε πέσει ένα μπουκάλι απ' το τραπέζι των δυο κύριων κοντά στο τζάκι, και είχε γίνει χίλια κομμάτια. Αμέσως εμφανίστηκ' ένα γκαρσόν και το μάζεψε. Από 'κει που καθόμουν, ήταν εύκολο να τους παρατηρώ, χωρίς να το κάνω σκόπιμα. Τους είχα δει να ταΐζει ο ένας τον άλλο, και όταν δεν έτρωγαν, είχαν συνέχεια τα κεφάλια σκυμμένα, ο ένας πολύ κοντά στον άλλο, σαν να φιλιούνταν. Σαν πολύ δεν κουνιότανε;

Above: Seared scallops, smoked herring puree, fennel, date and orange salad - Free range cured pork belly, ginger and lychee jelly, cashew nam jim. Below: Sous-vide duck, orange kumara mash and mandarin - Angus beef fillet, fried scampi, Worcestershire spatzli, young carrots, oxtail juice (Photos: Vera Lingonis).  

Δεν μπορώ να πω πως δε μου άρεσαν τα φαγητά. Απλά δεν θα περίμενα πως το καλό φαγητό θα περιλάμβανε τόσα μπερδεμένα συστατικά. Ψάρι, χοιρινό, πάπια και βοδινό, όλα σε μια νύχτα. Αρνάκι Νέας Ζηλανδίας ακούμε συνέχεια, αλλά μπουκιά δεν πέρασαν απ' τα μάτια μου! Δεν ήταν μόνο αυτό: το πιο ενοχλητικό ήταν οι σερβιτόροι. Μας μοίραζαν πιάτα, μετά μας σέρβιραν σαν μικρά παιδιά, συνέχεια μας γέμιζαν τα ποτήρια μας, μας εξυπηρετούσαν σαν δούλοι, δεν είχαμε σχεδόν καμία δυνατότητα να κάνουμε κάτι μόνοι μας, μέχρι και πια μπουκιά να βάλουμε μέσ 'το στόμα μας μας έλεγαν! Αυτό το παπάρισμα ήταν εντελώς περιττό, παπομοίως και το ανόητο χαμόγελό τους, που δεν εμπιστευόμουνα πια για κάποιο λόγο, σαν νά 'θελαν να μας ξελογιάσουν. Η ώρα του δείπνου είναι μια προσωπική στιγμή για μένα. Δεν σεβάστηκαν αυτή την ιερή στιγμή. H υπερ-περιποίηση απ' τη μια πλευρά μου έκοβε την όρεξη, κι άπ' την άλλη μου αποσπούσε την προσοχή. Άρχιζα να μπερδεύω τις γεύσεις.

Palate cleanser (Photo: Vera Lingonis).  

"Γι' αυτό μας φέρνουν σορμπέ ανάμεσα στα πιάτα," μας εξήγησε η Στέλλα, όταν μας σέρβιραν ένα βαθύ μπολ περικυκλωμένο απ' ατμούς, σαν την ομίχλη που έβλεπα έξω απ' το παράθυρο στα τριγύρω βουνά. "Για να καθαρίσει το στόμα μας από τις πολλές γεύσεις." Πάγο στο πάγο, με άρωμα σαπουνιού! Που κολλούσε το τριαντάφυλλο, δε κάτεχα ούτ' εγώ! Για άλλη μια φορά, η οπτική εντύπωση μετρούσε πιο πολύ απ' τη γευστική.

Τότε συνειδητοποίησα ότι πέρασα ολόκληρη βραδιά χωρίς να φάω ψωμί! Ούτε που το είδα στο τραπέζι, αλλά και να 'φέρνανε, τι θα το κάναμε, αφού σάλτσες δεν υπήρχαν, μόνο αυτές οι πολύχρωμες κρέμες που έμοιαζαν με μαγιονέζες!

Η νύχτα είχε πέσει πάνω στη πόλη, σαν ένα μαύρο πάπλωμα, γεμάτη γυαλιστερά κουμπιά. Από το παράθυρο βλέπαμε τα όμορφα φώτα που στόλιζαν το κτίρια. Η βροχή τώρα έπεφτε σε πολύ ψιλές σταλιές, άλλα έδενε με την ατμόσφαιρα μέσα σ' αυτό το σκοτεινό μαγαζί, με τα πλαστά χαμόγελα και το βαρύ γεύμα. Όλα ήταν ξένα για μένα, άλλα τους ταίριαζε η θέση τους εδώ, σα να ήταν ο σωστός τους τόπος, στο τέρμα του κόσμου, όπως περίγραφε την Νέα Ζηλανδία η Θεανώ, γιατί αν συνέχιζε το αεροπλάνο, θα πετούσε πάνω από τον Ειρηνικό, και θα χρειαζόταν άλλες εφτά ώρες για να δει πάλι κανείς ήπειρο.

Παρόλο που δε χωρούσε τίποτ' άλλο στο στομάχι μου, ήρθε η ώρα για το επιδόρπιο. Ο Μιχάλης που καθόταν δίπλα μου είχε καταλάβει τι γινόταν στο τραπέζι με τους δυο άντρες, και τό 'χε ψιθυρίσει στον Σπύρο, που τό 'πε στη Στέλλα.

"Και τί σας νοιάζει τί κάνουν;" τους απάντησε αυτή. "Μην γυρνάτε να τους βλέπετε, θα καταλάβουν ότι τους κοιτάζετε.."

"Μπα," κάνει ο Μπάμπης, "φλώροι είναι. Σα τα παγόνια κάνουν, όταν ανοίγουν τα φτερά τους!"

"Αφήστε τους ήσυχους," λέει η Θεανώ. "Μα χειρότερα συμπεριφέρονται τα ζευγάρια πού 'ρχονται στο μαγαζί. Πρέπει να τους δεις την ώρα που φεύγουν απ' τη μπιραρία, τύφλα στο μεθύσι, κι' έρχονται να παραγγείλουν φισεντζιπς! Θυμάσαι Μπάμπη τη γυναίκα που ήρθε με το παντελόνι της ανοικτό, κι' ο μποϊφρέν της την κρατούσε αγκαλιά;"

"Ε, μα κι' αυτοί εδώ είναι μπερδεμένοι πάλι μ' άλλο τρόπο," λέει ο Μπάμπης. "Πολλές φορές δε ξέρω πια 'ν' η γυναίκα και ποιός ο άντρας. Λέω 'Γες σερ', και μου απαντά 'Άι αμ λέντι'." Το μαγαζί τους στεγαζόταν σε μια περιοχή όπου σύχναζαν οι τραβεστοί. Ο Μπάμπης κι η Θεανώ, μαζί με τα παιδιά τους, είχαν δει πολλά πράγματα στην καθημερινή τους ζωή που εγώ θά 'πρεπε να τα ψάξω καλά να τα δω στο 'τοπο μου. Η ζωή τους ήταν δημόσια, είχαν να κάνουν μ' ανθρώπους απ' όλους τους τομείς, ενώ εγώ στο χωριό, τους ίδιους έβλεπα κάθε μέρα, και δε θ' άλλαζε πολύ η σύνθεση της κοινωνίας μέχρι ν' αποθάνει κάποιος.

Μας έφεραν ακόμη και τυρί πριν τα επιδόρπια, πάλι με την ίδια βαβούρα που μας σέρβιραν και τα άλλα γεύματα. Το τυρί ήταν μαλακό και τού 'χαν πασαλείψει μια κομπόστα πάνω του, οπότε πήγε χαμένο για μένα. Το ίδιο θά 'λεγα για την γλυκιά κρέμα, που ήρθε βυθισμένη σ' ένα πιάτο που έμοιαζε σαν το καπέλο που φοράν' οι Μεξικάνοι στ' Αμερικάνικα έργα. Οι σοκολάτες με το παγωτό ήρθαν σ' άλλο ένα πιάτο που μου θύμιζε γυαλότουβλα. Εγώ τα δοκίμασα όλα, αλλά δεν τα έφαγα. Όλ' οι άλλοι έγλειψαν και το πιάτο. Εγώ ήθελα μόνο μια τσικουδιά να χωνέψω, τίποτ' άλλο! Δέκα πιάτα μας έφεραν, επί έξι άτομα, δηλαδή εξήντα πιάτα χρησιμοποίησαν μόνο για το δικό μας τραπέζι! Φανταζόμουν τη δουλειά θά 'χε η λαντζιέρα απόψε!

Above: Over the moon brie, blushing pear, house cracker; Creme caramel. Below: Textures of chocolate - Ristretto (Photo: Vera Lingonis).  

Αντί για τσικουδιά, εδώ πίνουν οι άνθρωποι καφέ στο τέλος τους γεύματος. Παρόλο που ήταν πολύ πικρός, ταίριαζε μετά 'πο τόσα γλυκά. Πάλι, μια γουλιά μας έφεραν - ούτε το μισώ ποτήρι δε γέμιζε! Μα ήταν και πολύ αργά. Πως κοιμούντ' οι άνθρωποι όταν πίνουν καφέ τέτοια ώρα;

Τη στιγμή που μας έφεραν το καφέ, βγήκε πάλι η ξανθιά μ' έναν άλλο σερβιτόρο και κρατούσαν κάτι που φαινότανε σα μια μικρή τούρτα στους ομοφυλόφιλους στην πέρα γωνιά. Ήταν διακοσμημένο με ράβδους βεγγαλικών πού 'βγαζαν έναν ήχο σαν τα τηγάνια που τσουκνίζουν. Μάλλον γιόρταζε ο ένας τους γενέθλια. Οι υπάλληλοι ήταν όλο χαμόγελα και όλοι έδειχναν χαρούμενοι.

"Χάπι ανιβέσαρι τους ευχήθηκε," λέει η Θεανώ, που είχε ξεσπάσει στα γέλια. Ο Μπάμπης άρχισε να γελάει, αλλά τα παιδιά δεν έδειξαν κανένα αίσθημα.

"Ειντάν' αυτό το πράμα πάλι;" τη ρώτησα, και μου εξήγησε ότι σημαίνει επέτειος γάμου. Τώρα και μερικά χρόνια, η Νέα Ζηλανδία ήταν απ' τις πρώτες χώρες που έδωσε το δικαίωμα στους πολίτες να παντρεύονται ομοφυλόφιλοι.

"Μη μιλάς δυνατά," την μάλωσε η Στέλλα, που έδειχνε ενοχλημένη με τη συμπεριφορά των γονέων της. "Νομίζεις πως δεν καταλαβαίνουν οι άλλοι γύρω μας τι λες, επειδή μιλάς Ελληνικά;" Τα δίδυμα δεν εκφράσανε γνώμη. Απλά κοιτούσαν απ' τον ένα στον άλλο, αλλά ήταν σαφή τι σκεφτότανε - κάποια πράγματα που είναι επιτρεπτά στη γενική κοινωνία δεν είναι επιτρεπτά ή δε συζητούνται στο σπίτι. Μόνο που η Στέλλα ήταν πιο ελευθερωμένη σαν φοιτήτρια και δεν δεχόταν πια την αδικαιολόγητη συλλογιστική με την οποία την είχαν μεγαλώσει οι δικοί της. 

Παρόλο που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν στη Νέα Ζηλανδία, πάντα θεωρούσα τ' ανίψια μου Έλληνες. Τα χαρακτηριστικά τους ήταν Κρητικά, δεν διέφεραν απ' εμάς. Μόνο η γλωσσικές τους γνώσεις ήταν ελλειπείς κι αυτό δικαιολογούταν. Μάλιστα θα μπορούσα να πω ότι ήταν και πιο Έλληνες απ΄ τους Έλληνες. Δε χάναν ούτε μία Κυριακή απ' την εκκλησία, χόρευαν Ελληνικούς χορούς καλύτερα κι' απ' τα δικά μου παιδιά, ανυπομονούσαν ν' ακούσουν το εβδομαδιαίο Ελληνικό πρόγραμμα στο ραδιόφωνο, έβλεπαν Ελληνική τηλεόραση με τους γονείς τους, γνώριζαν καλά την Ελληνική κουζίνα. Είχαν απ' ευθείας σύνδεση με την Μητέρα Ελλάδα, σα να ζούσαν εκεί, με τα ηλεκτρονικά μέσα που υπάρχουν σήμερα. Αλλά γιατί να πάν' εκεί να ζήσουν, αφού εδώ όλα τά 'χανε στα χέρια τους: παιδεία, μόρφωση, δουλειά. Εδώ υπήρχ' ελπίδα να βγάζουν το ψωμί τους μόνοι τους, ενώ στην Ελλάδα θα ήταν εξαρτημένοι μέχρι ένα σημείο στους γονείς τους. Συνέχεια έλεγαν οι γονείς τους να γυρίσουν πίσω στην Ελλάδα, αλλά εγώ δεν μπορούσα να το προβλέψω. Είχαν συνηθίσει στις ευκολίες, ευκολίες που είναι ανύπαρκτες στο χωριό. Εξ' άλλου, τι να κάνουν εκεί; 

"Θά 'χεις πολλά να πεις στον κόσμο, αδερφέ μου, όταν γυρίσεις στη πατρίδα." Η Θεανώ είχε πάψει να θυμάται το χωριό. Τώρα θυμόταν τον τόπο της ως ένα σύνολο, και όχι το μοναδικό αποσπασμένο κομμάτι που γνώριζε όταν ζούσε 'κεί. "Όλα τα παρδαλά που δε θα περίμενες να δουν τα μάτια σου και ν' ακούσουν τ' αυτιά σου τά 'δες εδώ."


"Αυτό είν' αλήθεια μέχρι ένα σημείο," της απαντώ, "αλλά έχω δει και πολλά ωραία πράγματα που δε θα ξεχάσω εύκολα."

"Τί σου άρεσε πιο πολύ, θείο;" με ρώτησε ο Σπύρος. Αυτή η ερώτηση ήταν εύκολη για μένα ν' απαντήσω αμέσως.

"Όλα μ' άρεσαν, παιδί μου," του λέω, "αλλά... αυτά που μου άρεσαν το πιο πολύ είν' αυτά που ξέρω ότι δε μπορώ νά 'χω στη πατρίδα. Μου αρέσουν οι φαρδοί σας δρόμοι, η ευκολία της κίνησης με τα μεταφορικά μέσα, τα παλιά πετρόχτιστα κτίρια του πανεπιστήμιου που δίνουν ένα ιδιαίτερο χαρακτήρα στη πόλη, και τα όμορφα ξύλινα σπίτια, όλα μου δίνουν την εντύπωση ότι η ζωή εδώ μπορεί να κυλίσει ήρεμα και ήσυχα, χωρίς άγχος και ταλαιπωρία." 

Αυτά που τους έλεγα δε θα μπορούσα να τα περιγράψω σε κανένα στο χωριό, γιατί ποιός θα με πίστευε αν τους έλεγα ότι έζησα μέσα σε μια μικρή παράδεισο, και την ίδια στιγμή αναζητούσα τον τόπο μου; Κάποια πράγματα δεν είναι εύκολα να τ' αποχωρήσεις. 

I'm a Greek-New Zealander. I'm also a New Zealand-born Greek. Sometimes, I don't know which one of the two I am more of; the passing of time and the location I find myself in often influence this factor. I may once have been a New Zealand Greek, but I don't think this is the case any longer. Other times I drop the hyphen and one of the parts, according to which way the wind is blowing at the time. Some of us live most of our lives in the twilight zone, while others prefer to keep one of the hyphenated parts in the closet.  I still hold on to both passports, though (and so do my children); they're precious items in the times we live in.

©All Rights Reserved/Organically cooked. No part of this blog may be reproduced and/or copied by any means without prior consent from Maria Verivaki.